Czy każdy rodzic lubi się bawić ze swoim dzieckiem? Czy każdy wie, jak to robić? Czy są tacy, którym wydaje się że nie lubią tego robić? Jeśli tak, to dlaczego tak się dzieje? Tekst Marty Żysko-Pałuby, psychologa dziecięcego z Pracowni psychologicznej NINTU. Zabawa z dzieckiem to konieczny element rozwoju malucha. Są rodzice, którzy  nie mają z tym problemu. Innym zaś zabawa kojarzy się z robieniem z siebie błazna, czymś sztucznym, mało wygodnym i w ogóle nie atrakcyjnym.Czasem jest to wręcz nieprzyjemny obowiązek, który TRZEBA wykonywać.  Są też rodzice, którzy chętnie pobawiliby się ze swoim dzieckiem, ale nie wiedzą jak to zrobić. Tacy rodzice często pozostają sami ze swoim problemem, uczuciami i myślami, bo przyznanie się do nich może wiązać się z brakiem akceptacji społecznej. Są również tacy, którzy uważają że dzieci powinny bawić się same, a umiejętność zabawy jest dla nich rzeczą naturalną.

Tym czasem problem zabawy nie dotyczy tylko rodziców. Jako psycholog placówek oświatowych, nastawionych na pracę z małymi dziećmi, obserwuję w nich ogromny nacisk na organizowanie zajęć, mających na celu rozwój intelektualny dzieci. Jednocześnie placówki te w zaledwie minimalnym stopniu dbają o organizowanie czasu zabawy, dzięki któremu dzieci mają możliwość rozwinąć umiejętności społeczne i emocjonalne. Dzieci uczestniczą w zajęciach, w czasie których poznają kolory, cyferki, kształty – nauczycielki sprawdzają się w tym znakomicie. Natomiast w czasie swobodnej zabawy zdarza się, że dzieci często pozostawione są same z zabawkami. Rola wychowawcy najczęściej ogranicza się do obserwacji i kontroli sytuacji. Tym czasem dzieci potrzebują przewodnika, który przedstawi zabawki i pokaże w jaki sposób można się nimi pobawić. Czasem potrzebują dorosłego, który będzie towarzyszył zabawie. A czasem kogoś, kto po prostu podsunie fajny pomysł.

W artykule tym chciałabym się jednak skoncentrować na rodzicach. Często nie zdają sobie oni sprawy z tego, jak ważną rolę odgrywa zabawa. Obserwuję duże zdziwienie, kiedy proponuję zabawę z dzieckiem w celu poznania problemu malucha. Podczas zabawy można przecież wspólnie znaleźć rozwiązanie, przekazując pewnych treści, które mogą okazać się w tym pomocne.  Rodzice często nie wiedzą jak to zrobić, nie rozumieją po co, powątpiewają w skuteczność metody. Ci odważni, którzy podejmują ryzyko i próbują, często dzwonią potem do mnie i chwalą się tym, co udało im się uzyskać. W takiej sytuacji
często zyskują obie strony: rodzic i dziecko.

Dlaczego zabawa jest tak ważna?
Dziecko poprzez zabawę ma możliwość przeżycia doświadczeń, które są dla niego trudne, nieprzyjemne bądź niezrozumiałe. Zabawa dostarcza pomysłów na rozwiązanie problemów. Później można zastosować je w życiu. Poprzez zabawę maluch rozwija swoje umiejętności komunikacyjne, emocjonalne, społeczne, a także intelektualne. Dziecko usprawnia się manualnie i fizycznie. Ćwiczy ruchy rąk i nóg. Zabawa uczy myślenia. Poprzez zabawę dzieci trenują swoją umiejętność koncentracji uwagi, analizy i syntezy.  Zabawa to także sposób dla rodzica na poznanie dziecka, jego sposobu postrzegania i rozumienia świata. Dzięki niej rodzic i dziecko budują więź, która stanowi podłoże poczucia bezpieczeństwa i pewności siebie.

Co robić, jeśli rodzic nie lubi się bawić?
Często rodzicom wydaje się, że zabawa zaczyna się i kończy na lalkach i samochodach. Takie myślenie może sprawiać, że niechęć dorosłego narasta. Nie każdy bowiem lubi się bawić zabawkami. Wielu z rodziców taka zabawa kojarzy się z czymś mało istotnym, przydatnym czy rozwijającym. Tym czasem zabawą może być wspólne gotowanie, wzajemne uczenie się jeżdżenia na rolkach, rowerze, lepienie z plasteliny, tworzenie wspólnego dzieła malarskiego, pisanie bajki, bieganie po lesie czy też pokonywanie toru przeszkód. Każdy z nas posiada takie umiejętności, które można przekształcić w zabawę i wykonywanie których sprawia mu przyjemność. Ważne, by robić to razem z dzieckiem - z uśmiechem na twarzy i zaangażowaniem.

Jak się bawić?
Nie ma żelaznych reguł zabawy. Najważniejsze, by sprawiała przyjemność obu stronom i nie była narzuconą formą spędzania czasu. Błąd popełniają ci rodzice, którzy kroczą za swoim dzieckiem, nie pozostawiając mu wolnej przestrzeni i stale wymyślając mu zabawy. Takie dziecko nie będzie potrafiło samo organizować sobie czasu, wymyślać i tworzyć ciekawych dla siebie aktywności. Pozostawione samo sobie (bo jest już duże i powinno bawić się samo) może czuć się odrzucone i osamotnione.

Wierzę, że każdy rodzic potrafi znaleźć takie zabawy, które sprawią przyjemność jemu i jego dziecku. Zachęcam do wspólnych poszukiwań i eksplorowania świata często nieznanego ani dziecku, ani rodzicowi. Świata, w którym kryje się przyjemność, radość i bliskość.


artykuł pochodzi z mus.com.pl