autor: Marta Baj, logopeda - specjalista wczesnej interwencji

Określenie ADHD pojawia się w ostatnich czasach dosyć często, równie często dochodzi do sytuacji, kiedy to nasze dziecko otrzymuje taką łatkę. W szkole słyszymy, że jest nadpobudliwe, głośne i na pewno ma ADHD. W rzeczywistości okazuje się jednak, że nadużywamy tego określenia, a nawet nie mamy prawa stosować go, ponieważ to czy dziecko ma zespół nadpobudliwości ruchowej może stwierdzić po wnikliwej diagnozie lekarz psychiatra, a nie nauczyciel.

Lekarz psychiatra potrzebuje kilku spotkań z dzieckiem, aby prawidłowo ocenić jego zachowanie, pomocne mogą być również badania pediatryczne, psychologiczne i neurologiczne, a także wnikliwe wywiady przeprowadzone z rodziną oraz nauczycielami.

Określenie ADHD czyli Attention Deficyt Hyperactivity Disorder oznacza deficyt uwagi z nadpobudliwością (amerykańska klasyfikacja zaburzeń psychicznych DSM 4), według międzynarodowej klasyfikacji chorób i problemów zdrowotnych ICD 10, jest to zespół hiperkinetyczny. Obie wymienione powyżej klasyfikacje, mają swoje kryteria wg których określa się, czy dany pacjent ma zespół nadpobudliwości ruchowej, czy też nie.

Zgodnie z obowiązującą w Polsce klasyfikacją ICD 10, o zaburzeniach nadpobudliwości ruchowej możemy mówić, kiedy dziecko:
a)wykazuje brak uwagi, który jest nieprawidłowy w stosunku do wieku dziecka i stan ten utrzymuje się co najmniej 6 miesięcy (istnieje kilka objawów braku uwagi i przynajmniej sześć z nich musi wystąpić),
b)wykazuje nadmierną aktywność i co najmniej trzy z objawów nadmiernej aktywności, muszą utrzymywać się minimum 6 miesięcy,
c)jest impulsywne i co najmniej trzy objawy impulsywności muszą utrzymać się minimum 6 miesięcy.
d)Objawy te nie mogą pojawić się później niż w 7 roku życia.
Jeśli powyższe objawy pojawiły się u dziecka po 7 roku życia, to nie jest to już ADHD, warto wówczas zbadać sytuację i historię rodzinną, być może miało miejsce jakieś wydarzenie, które spowodowało zmiany w zachowaniu u dziecka.
e)Powyższe objawy występują zarówno w szkole, w domu, jak i w innych sytuacjach, również w trakcie obserwacji klinicznej.

Jak widać ADHD to zaburzenie, które ma jasno określone kryteria klasyfikacji, dlatego też nie można nadużywać go w stosunku do dzieci, bez wcześniejszego badania.

Badania wykazują, że częstość występowania ADHD u dziewcząt i chłopców jest taka sama, dziewczynki jednak częściej mają typ ADD, czyli zaburzenia koncentracji uwagi, bez nadpobudliwości i zachowań impulsywnych.
Chociaż już u niemowląt można zaobserwować pewne cechy ADHD (problemy ze snem, z łaknieniem, nadaktywność, brak zdecydowanie), to jednak najwyraźniej objawy deficytu uwagi widać, kiedy dziecko wchodzi w grupę społeczną.

Źródło:
1)Materiały szkoleniowe
2)http://www.adhd.info.pl/
3)http://www.ptadhd.pl/